– sa blagodarnošću Gospodu i sa radošću Sabor pozdravlja prihvatanje opštepriznatog kanonskog statusa, a to je status najšire moguće autonomije, odnosno pune unutrašnje samostalnosti, dodeljen još 1959. godine;

– pošto su ovim uklonjeni razlozi za prekid bogoslužbenog i kanonskog opštenja, izazvani jednostranim proglašenjem autokefalnosti 1967. godine, vaspostavlja se puno liturgijsko i kanonsko opštenje;

– vaspostavljanjem jedinstva na kanonskim osnovama i pod uslovima važenja kanonskog poretka na čitavom području Srpske Pravoslavne Crkve dijalog o budućem i eventualno konačnom statusu eparhijâ u Severnoj Makedoniji nije samo moguć nego je i celishodan, legitiman i realan;

– u dijalogu o njihovom budućem i eventualno konačnom kanonskom statusu Srpska Pravoslavna Crkva će se rukovoditi samo i isključivo eklisiološko-kanonskim i crkveno-pastirskim načelima, merilima i normama, ne mareći za „realpolitičke”, „geopolitičke”, „crkvenopolitičke“ i druge slične datosti ili za jednostrane inicijative i ne podležući ničijim uticajima ili pritiscima;

– i, naposletku, Sabor nema nameru da posle rešavanja statusa uslovljava novu sestrinsku Crkvu ograničavajućim klauzulama u pogledu opsega njene jurisdikcije u matičnoj zemlji i u dijaspori, uz preporuku istoj da pitanje svog zvaničnog naziva reši u neposrednom bratskom dijalogu sa jelinofonim i ostalim pomesnim Pravoslavnim Crkvama.

Dugogodišnji dogovori između predstavnika crkava rezultovao je da se u Nišu 17. maja 2002. godine postigne dogovor za prevazilaženje raskola. Postignuti dogovor je podrazumevao da se prizna najšira crkvena autonomija eparhijama u Republici Makedoniji, a da zauzvrat Ohridska arhiepiskopija zadrži simbol i izbor poglavara Pravoslavne crkve u Republici Makedoniji koji potvrđuje patrijarh srpski. Prema sporazumu, eparhije u Republici Makedoniji bi mogle u službenom opštenju da koriste dosadašnji naziv.

Predlog dogovora je prihvatilo pet od sedam makedonskih episkopa, ali 28. maja krenula je kampanja konferencijom za novinare članova Makedonske pravoslavne crkve da je u Nišu potpisan samo radni dokument i da nema obavezujući karakter.

Srpska pravoslavna crkva nastavila je da se ponaša u duhu Niškog dogovora. Jedini koji je naknadno prihvatio i potpisao Niški dogovor bio je mitropolit veleški i povardarski Jovan (Vraniškovski). Zatim, Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve, na svom redovnom majskom zasedanju 2003, doneo je odluku o konstituisanju Svetog arhijerejskog sinoda autonomne Ohridske arhiepiskopije. Tom prilikom izabrana su i dvojica novih episkopa Ohridske arhiepiskopije: Joakim i Marko. Istovremeno, mitropolita pološko-kumanovskog Kirila, koji je prednjačio u zagovaranju raskola, Sabor je „stavio pod zabranu sveštenodejstva, suspendujući ga od upravljanja eparhijom i pokrećući protiv njega crkveno-sudski postupak”.

Vaseljenska patrijaršija priznala crkvu Severne Makedonije za kanonsku, ali ne i autokefalnu

Na Svetom Sinodu sazvanom pod predsedavanjem njegove svetosti patrijarha vaseljenskog Vartolomeja I, detaljno se raspravljalo o crkvenom pitanju Skoplja, te je patrijarh priznao naziv Makedonske pravoslavne crkve kao "Ohridska arhiepiskopija", i naglasio da se nada daljem napretku ovog crkvenog entiteta.