15. septembar 1918. - Proboj Solunskog fronta

Na kraju je stvoren stabilan front, koji se prostirao od albanske obale do reke Strume, u kom su se međunarodne savezničke snage borile sa Centralnim silama. Solunski front je ostao prilično stabilan, uprkos lokalnim akcijama, sve do velike savezničke ofanzive 15. septembra 1918, koja je rezultovala kapitulacijom Bugarske i oslobođenjem Srbije.

15. septembra 1918.godine u 5:30 minuta divizije prvog ešalona Druge armije, pod komandom vojvode Stepe Stepanovića, počele su proboj fronta.

Srpska vojska je prebačena na Solunski front proleća 1916. godine. Krajem septembra, posle borbi i mnogo žrtava, zauzeli su Kajmakčalan i ušli na teritoriju svoje države.

Sa jedne strane fronta bili su francuski, britanski i srpski vojnici, kojima se kasnije priključio i jedan broj Grka i Italijana, dok su sa druge linije, dobro ukopani u rovove bili austrugarske nemačke i bugarske divizije.

Između 26. i 30. septembra 1916. vrh Kajmakčalan je više puta bio zauziman dok ga srpska vojska nije zauzela 30. septembra. Srpske snage su ukupno imale 4.643 poginulih, ranjenih i nestalih vojnika, od kojih je Drinska divizija imala je 3.320 odnosno 3.804 izbačenih iz stroja ili tri četvrtine ukupnog broja vojnika.

Poginuli vojnici na frontu su sahranjeni u sklopu srpskog vojničkog groblja na Zejtinliku u Solunu i ostalim srpskim vojnim grobljima u Makedoniji.