Bata Kandi i Dragomiru Milenkoviću Jogi, uručene nagrade "Nišvila" za doprinos promociji balkanskog džeza

Vladeta Kandić – Bata Kanda rođen je 19. jula 1938. godine u Beogradu gde je završio  nižu muzičku školu. Maturirao je u Drugoj muškoj gimnaziji 1957. Sa nepunih 20 godina, postao je član AKUD Branko Krsmanović Beogradskog Univerziteta kao brucoš gradjevinskog fakulteta u Beogradu. Sa „Krsmanovićem“ je svirao na mnogim koncertima širom sveta. 1961 Kuba , otvaranje kolor televizije 1963 Tokio.

Bio je solista,rukovodilac  i korepetitor Narodnog orkestra i hora ovog društva. Pored srpskog i balkanskog folklora ljubav prema džez muzici inspirisala ga je ka stvaralaštvu etno džeza balkana i svetske muzike.

Od 1969 godine pa sve do danas, Vladeta Kandić je sarađivao sa poznatim našim džez muzičarima: Lala Kovačev, Lazar Tošić,  Petar Radmilović, Miša Blam, Mališa Draškoci, Slaviša Pavlović- Stenli, Jovan Maljoković, Goce Dimitrovski, Miloš Petrović, Vladan Maričić, Ivan Aleksijević, Vladimir Vitas, Zvonimir Skerl, Ivan Ilić, Jovan Pavičević, Vlatko Stefanovski, Milčo Levijev i Jovan Pavlović. Vladeta je komponovao  i aranžirao veliki broj instrumentalnih numera. Najpoznatije su: Kandoro, Najciganskije vašarsko kolo, Sofkina ljubavna igra, Kandin sa, Tanino oro, Niškovac i mnoge druge. U saradnji sa Simfonijskim orkestrom RTS-a komponovao je 200 pesama srpske poezije koje je pretočio u muziku.

Vladeta je nastupao na svetskim džez festivalima širom evrope. Festival Hanover , Balvej, Grac, Berlin, Solun, Patros, Opatija, Ljubljana, Zagreb, Beograd, Skoplje.

Član je udruženja američkih džez harmonikaša u Los Andjelesu od 1989 (Friends of the accordion)  gde su mu priznanje uručili džez velikani harmonike Frank Maroco, i Art Van Dame.

Dragomir Milenković Joga samostalni je umetnik, kompozitor i muzičar. Osnivač je i vođa grupe Hazari.

Muzikom je počeo da se bavi sasvim mlad, svirajući gitaru. Kasnije to postaje njegovo profesionalno opredeljenje. Na početku karijere svirao je rok muziku, klasičnu gitaru i džez, ali i narodnu muziku. Nastupao je kao član orkestara Vaske Ilijev, Staniše Stošića, kao i sa duetom Selimova-Želčevski.

Krajem osamdesetih godina njegov muzički rad usmerava se u drugom pravcu i počinje da se bavi folklornom muzikom sa elementima džeza. U Nišu je 1991. osnovao muzički sastav Hazari. Na devet albuma Hazara nalazi se više od 100 kompozicija Dragomira Milenkovića. Sam kaže da je na njegov muzički izraz najviše uticalo pevanje pravoslavnog monaha oca Dionisija Hilandarca, ali i pagansko nasleđe, stara muzika sa prostora Vizantije i ritmovi osobeni za južni deo Srbije. Bavi se i solo projektima. Kao samostalni izvođač izdao je dva albuma - „Gajde“ (2006) i „17 rimskih careva“ (2009).

Radi i živi u Beogradu. Član je Udruženja kompozitora Srbije i jedan od osnivača World music asocijacije Srbije. Dobitnik je Nišvilove nagrade za životno delo 2023. godine