Vranjska Gimnazija - šetnja kroz istoriju

Te 1881. Godine, Gimnazija je osnovana aktom ministarstva kneževine Srbije, četiri godine nakon što je Vranje oslobođeno od Turaka. Na samom početku Gimnazija je imala dva razreda i bila je smeštena u zgradi Haremluka, a prvi direktor bio je Đorđe Nicić. Najpre su nastavni kadrovi pretežno dolazili iz Beograda, kasnije su to bili školovani Vranjanci, a između dva svetska rata i veliki broj ruskih emigranata. Većina sadašnjih profesora sedela je u klupe vranjske Gimnazije.

PRVA INVESTICIJA DRŽAVE U NAŠ GRAD

Zgrada je građena od 1931-1934. godine. To je bila prva investicija države u naš grad posle Prvog svetskog rata. Tada je na drugom spratu urađeno sedam reljefa jugoslovenskih velikana: Vuka Stefanovića Karadžića, Bore Stankovića, Ivana Gundulića, Svetog Save, Ivana Mažuranića, Franca Prešerna, Petra Petrovića Njegoša.

Pod bugarskom okupacijom za vreme Drugog svetskog rata, prestala je sa radom i pretvorena u policijski kazamat, a reljefi su potpuno uništeni, kao još jedan simboličan pokušaj uništavanja identiteta ljudi na ovom prostoru. Potom je njen rad obnovljen, 1945. godine, kada je bila podeljena na mušku i žensku gimnaziju, a zatim spojena u Državnu potpunu mešovitu gimnaziju. Preregistracijom u obrazovni centar, 1990. postaje Gimnazija Bora Stanković.

Pre pet godina urađena je rekonstrukcija zgrade, povodom 130 godina njenog postojanja. U novu Gimnaziju, učenici su ušli dve godine kasnije, a do tada se nastava odvijala u drugim vranjskim školama.

Reč profesora odzvanja školskim prostorom, a đaci je čuvaju odlazeći da usavršavaju svoje znanje i tragaju za životnim pozivima. Neki učenici vranjske Gimnazije obeležili su njenu istoriju, između ostalog, otac Justin Popović, istoričar Jovan – Hadži Vasiljević, a, svakako i književnik Borisav Stanković, čije ime danas i nosi